Love in the Time of Cholera

Κρααααα

Γύρισα απ' τη Θεσσαλονίκη έχοντας παρακολουθήσει τουλάχιστον 2 μεγάλες συζητήσεις σχετικά με την σύγχρονη κριτική. Και οι δύο κατέληξαν στο ότι υπάρχουν σήμερα άνθρωποι που κρώζουν με θέρμη "μην πάτε να δείτε αυτό", "ταινία για τα σκουπίδια", "μείνετε μακριά" και λοιπά απαξιωτικά για τις διάφορες και αδιάφορες καλλιτεχνικές απόπειρες. Αυτοί οι άνθρωποι κάνουν κακό και στο κοινό και στο επάγγελμα του κριτικού.
Επαγγελματίας κριτικός δεν είμαι (ευτραφής νέος με άπειρο ελεύθερο χρόνο είναι θα 'ταν ένας πιο εύστοχος χαρακτηρισμός για το ποιόν μου) αλλά συμφωνώ εν μέρη με την παραπάνω θέση. Εκτός κι αν πούμε ότι η κριτική απευθύνεται μόνο σε μια ανώτερη διανοητικά τάξη. Δεν χρειάζεται να έχεις διαβάσει πολλά κείμενα για να καταλάβεις ότι κάτι τέτοιο δεν ισχύει στις μέρες μας.
Πάρτε όμως για παράδειγμα τον Έρωτα στα Χρόνια της Χολέρας...

Διασκευή του αιώνια (μετά τους 4 Γάμους) μέτριου Mike Newell κατ' ευθείαν απ' τα κλασικά εικονογραφημένα. Γνωστό τοις πάσι ότι είναι δύσκολο να ανεβάσεις Marquez στο σινεμά αλλά όχι κι έτσι βρε αδερφέ, αβίαστα και χωρίς καμιά προσπάθεια. Η μεταφορά δεν ακολουθεί απλά την πεπατημένη αλλά άγει τον αρπακολισμό σε νέα επίπεδα. Κατ' αρχάς έχεις να διαλέξεις τους ηθοποιούς που θα ενσαρκώσουν τους ευανάγνωστους χαρακτήρες του μυθιστορήματος. Λες θα πάρω Λατίνους γιατί Λατίνοι είναι και στο βιβλίο. Πρωταγωνίστρια βάζεις την άκυρη Mezzogiorno, που δεν αποδίδει στο ελάχιστο την υποτιθέμενη γοητεία της ηρωίδας, παίρνεις τον καθαρά Hollywoodιανό Benjamin Bratt, που βγαίνει σαν τριτοξάδερφος του John-John, και τέλος καταφέρνεις και εξωθείς ένα σπουδαίο ηθοποιό όπως ο Javier Bardem σε μια ερμηνεία-ανέκδοτο. Κι αφού κάνεις το καλό με το all-tanned cast γιατί τους βάζεις και μιλάνε σπαστά αγγλικά;

Στη συνέχεια, έχεις να διαχειριστείς ένα δύσκολο εσωτερικό βιβλίο, ένα ερωτικό τρίγωνο που κουβαλάει πάνω του 40και χρόνια ιστορίας, σημειολογικός παράδεισος ακόμη και για αρχάριους "λύτες", πως σκατά καταφέρνεις να κάνεις μια τόσο επίπεδη ταινία. God dammit δηλαδή, τον τίτλο πριν το γυρίσεις δεν τον διάβασες;

Μηδέν αγαπητέ αναγνώστα... Προς χάρην της ερωτικής ιστορίας του πυρήνα όλα τα υπόλοιπα εκμηδενίζονται. Και με τόσους λατίνους επί της οθόνης αυτό δεν είναι πια σινεμά, είναι η Ουσουρπανδόρα σε αναβαθμισμένη και ψευτο-ιντελέκτ έκδοση.

Και για να επανέρθουμαι στα της αρχής... Το Love in the Time of Cholera, ταινία με σίγουρο κοινό, ανοίγει μαζί με τον καινούργιο Woody Allen (εκτός συναγωνισμού), με δύο ηλίθιες περιπέτειες (τα Ηitman και Shoot 'em Up), με την Avelon (ακριβώς από κάτω τα δικά της καμώματα), με το Βιολί (που δεν έχω δει) και με μια ακόμη κακή ταινία, το Good Luck Chuck. Κι όμως παρά τους υπέρτερους συντελεστές, παρά το όποιο ποιοτικό υπόβαθρο, παρά τις δεδομένες για τα λεφτά της τεχνικές αρετές είναι η μεγαλύτερη απάτη της εβδομάδας. Κυρίως γιατί παίρνει ένα δηλωμένο έργο τέχνης και το υποβαθμίζει σε τέτοιο βαθμό που γίνεται σαπουνόπερα. Υπήρχαν απαιτήσεις αλλά ξεπέρασε και τους χειρότερους φόβους. Χωρίς το άγχος του κριτικού μπορώ και το λέω ξεκάθαρα: Μην πατήστε στην αίθουσα γι' αυτή τη μλκία... Εκτός κι αν σας άρεσε το Σπίτι των Πνευμάτων (κι αυτό το γράφω για σένα μητέρα Μαριγώ, άσε που στη Σάμο μόνο από σπόντα θα το δεις :p). Για όσους άσχετους με το βιβλίο του Marquez σε καλή έκδοση το βρίσκετε με 3 euro αντί των 8 που έχει πάει το εισητήριο.

Εξοργιστικά κακό...

Das Wilde Leben

Η δικτατορία της ομορφιάς

Το Das Wilde Leben ή 8 Miles High στα αγγλικά (που καταπίνεται ως σχετική με το κλίμα και την εποχή μετάφραση) ή 1000 Μίλια Έρωτα (;;; ο άσχετος τίτλος) στα ελληνικά είναι μια μικρή βιογραφία για την περιβόητη groupie Uschi Obermeier, βασισμένη μάλιστα στο αυτοβιογραφικό της βιβλίο High Times: Mein Wildes Leben.

Ε και; (η πρώτη αντίδραση...)

Από πότε μας ενδιαφέρουν και οι ζωές των groupies θα πει κανείς. Μας ενδιαφέρουν από τότε που τις υποδύεται η Natalia Avelon θα απαντήσω. Πλάσμα θεσπέσιο και εξαιρετικό που δεν διστάζει να κυκλοφορεί γυμνό για παραπάνω απ' τη μισή ταινία. Κατευθείαν στο Πάνθεον λέμε...
Γιατί σου λέει κύριος groupie ήταν η κοπέλα, δουλειά της ήταν να κρατάει ψηλά το ηθικό των ανδρών γύρω της. Ή απέναντί της, στα καθίσματα του σινεμά. Πίσω απ' τα βυζιά υπάρχει και ταινία.

Μην ονειρεύσαι τη ζωή σου. ΖΗΣΕ το όνειρό σου! (το tagline)

Το όνειρο της Uschi ήταν να ζήσει ελεύθερη και νομίζει πως το κατάφερε. Αρχικα στα 16 φεύγει απ' το σπίτι της και με τη βοήθεια χίπιδων κι αριστεριστών καταλήγει στην Κομμούνα 1. Εκεί ερωτεύεται και την ερωτεύεται ο Rainer Langhans!!! Αφού φτάνει να τον διαβρώσει ιδεολογικά εγκαταλείπει το κοινόβιο για να "συμμετάσχει" στην περιοδία των Rolling Stones. Jagger και Richards θα κάνουν από 'δω και στο εξής πολλές στάσεις στο εκάστοτε διαμέρισμά της. Στη συνέχεια ερωτεύεται τον Πρίγκηπα του Αμβούργου ή κατά κόσμον Dieter Bockhorn, έναν celebrity-τυχοδιώκτη που της υπόσχεται ότι θα γυρίσουν μαζί τον κόσμο. Αυτή του η υπόσχεση την ανάγκασε να αρνηθεί πρόταση για 10ετές συμβόλαιο με τον παραγωγό Carlo Ponti..!

Όπως μας τα λέει το 8 Miles High η Obermeier περισσότερο κι από γυναίκα-σύμβολο της σεξουαλικής απελευθέρωσης ήταν ένας θηλυκός Forrest Gump. Στην Κομμούνα φτιάχναν βόμβες (μερικά δευτερόλεπτα στο φιλμ), οι Rolling Stones τρόπον τινά άλλαξαν τον κόσμο, ο Carlo Ponti παραμένει θρυλικός κι αυτή... πανταχού παρούσα αλλά αδιάφορη. Και το χειρότερο η τολμηρή groupie όπως παρουσιάζεται στην ταινία μόνο ελεύθερη δεν έζησε. Δέσμια του πόθου των αρσενικών, τρόπαιο στα χέρια του Πρίγκηπα που την κλείνει prive με ένα τηλεφώνημα.

Αυταπόδεικτη στο φιλμ η δικτατορία της ομορφιάς. Χάρη σ' αυτή η Uschi, ήταν μέσα σ' όλα. Μπροστά της ακόμη και ο βαρβάτος θεωρητικός Langhans ξέχασε τον Μαρξ και τον Νατσέγιεφ και άρχισε τις ζήλιες. Ολόκληρος Ponti της υπόσχεται ρόλο στο Επάγγελμα Ρεπόρτερ. Μόνο ο θηριοδαμαστής κι αυταρχικός Bockhorn τα βγάζει πέρα μαζί της. Το φιλμ είναι κακό, ασύνδετο και πολύ μεγαλύτερο απ' όσο θα 'πρεπε σε διάρκεια. Αλλά επειδή η Avelon είναι παραπάνω κι από όμορφη (τα πρώτα 5 αστεράκια για φέτος), όπως όμορφο είναι αισθητικά και το Der Wilde Leben, που πέρα από υψίστης ποιότητος σάρκα προσφέρει και μια εξαίρετη ανασύσταση της ταραγμένης εποχής στην οποία αναφέρεται, θα το βρείτε παντού, απ' τα μικρά και ξεχασμένα συνοικιακά σινεμά (που τέτοιες ευκαιρίες ψάχνουν) μέχρι το multiplex της γειτονιάς σας. Εμπορικός κινηματογράφος made in Germany.

Hitman

Κυνικός και φαλακρός εκτελεστής, ατσαλάκωτος και εντυπωσιακός, βρίσκεται παγιδευμένος μεταξύ Interpol, ρωσικών μυστικών υπηρεσιών και του ίδιου του χρηματοδότη του που έχει βαλθεί να τον ξεκάνει. Πρόκειται για μεταφορά στη μεγάλη οθόνη την ομώνυμης σειράς βιντεοπαιχνιδιών με πρωταγωνιστή τον θρυλικό Agent 47, έναν φινετσάτο (πάνω απ' όλα) hitman που ποτέ κανείς ζωντανός δεν έχει δει το πρόσωπό του.

Ως γνωστόν videogames και κινηματογράφος είναι τσακωμένα εδώ και καιρό. Οτιδήποτε περνά απ' την κονσόλα στο πανί και το αντίστροφο... χαλάει. Παραδόξως το Hitman, σκηνοθετημένο από κάποιον Xavier Gens, καταφέρνει να είναι πιστό στο παιχνίδι και παράλληλα κινηματογραφικό. Απ' την μία υπάρχουν πάμπολλες σκηνές να θυμίζουν τον ηλεκτρονικό ήρωα (η θέση της κάμερας πολλές φορές, το περπάτημα του πρωταγωνιστή, η σκηνή με τα λουλούδια, το φονικό καλώδιο κτλ κτλ κτλ). Απ' την άλλη το φιλμ καταφέρνει να πείσει ως ανεξάρτητη μοντέρνα περιπέτεια κι αυτό χαρή κυρίως στην λεπτομερή κινηματογράφιση της αρχής, με πολλά insert πλάνα σε αλληλοδιαδοχή.

Game over όμως όταν αρχίζει το ξυλίκι και οι πιστολιές. Το Hitman θα ήταν μια αξιοπρεπής, πέρα από σύγχρονη, περιπέτεια αν έλειπαν 2-3 μεγάλες σκηνές υπερβολικής δράσης όπως η τετραπλή ξιφομαχία (θυμήθηκα τον αγαπημένο μου Rossio σ' αυτό το σημείο) μεταξύ των πρακτόρων. Αντ' αυτού ξεπέφτει στα εύκολα, αραδιάζοντας ανούσια φασαρία σε τακτά χρονικά διαστήματα. Γιατί..; Για να μην απογοητεύσουμε τα παιδάκια που θα το δουν; Γιατί πίσω απ' τις κάμερες κρύβεται μεταξύ άλλων και ο extragavant Besson, επιρρεπής στην "πυξ, λαξ, δοντάξ" έντονη βία; Επειδή το είδος έχει ξεφτιλιστεί στις μέρες μας και ζωντανή απόδειξη είναι και η έτερη πρεμιέρα της εβδομάδας, το Shoot 'em Up; Όλα τα παραπάνω;.