High Infidelity #1 - No 1 Julien Duvivier

Ακόμη μια περίπτωση που μία ταινία απ' την εποχή του βωβού ανασκευάζεται σε ομιλούσα. Ο κοσμογυρισμένος Julien Duvivier, το έργο του οποίου πρόσφατα επανεκτιμήθηκε απ' την κριτική (μετά και την αποκατάσταση πολλών "χαμένων" ταινιών του) γύρισε το 1932 τον Κοκκινομάλλη με τον μετέπειτα εκτελεσμένο απ' τους Γερμανούς Robert Lynen σε πολύ νεαρή ηλικία. Πρόκειται για ένα εξαιρετικά μοντέρνο και κομψό φιλμ που συνοψίζει με εντυπωσιακό τρόπο προχωρημένες αντιλήψεις απ' τα κυρίαρχα καλλιτεχνικά ρεύματα της εποχής σε σκηνές ανθολογίας. Αν και το (πιο κλασικό δεν γίνεται) μυθιστόρημα του Jules Renard έχει αποσπασματικό χαρακτήρα, ο Divivier καλλιεργεί σεκάνς τη σεκάνς μια ενιαία αλλά και μοναδικά ανάλαφρη αφήγηση. Μέσα απ' την παραμυθένια αυτοβιογραφία του συγγραφέα το φιλμ τελικά πραγματεύεται την χαμένη αθωότητα σε μια απ' τις πιο σκοτεινές περιόδους της ιστορίας.
Αυτή όμως δεν ήταν η πρώτη μεταφορά του έργου απ' τον Duvivier. To 2007 παρουσιάστηκε η πρώτη πλήρως απεκατεστημένη κόπια του πρώτου Poil de Carotte (που για άλλους κυκλοφόρησε το 1925, κάποιοι το χρονολογούν ένα χρόνο αργότερα ενώ κάποιοι λίγοι υποστηρίζουν πως πρωτοπαρουσιάστηκε το '24). Πρόκειται για ένα υψηλής αισθητικής βουβό φιλμ στο οποίο ο σκηνοθέτης αξιοποιεί πολλές πρώιμες τεχνικές ειδικών εφέ που επιτυγχάνονται με τη χρήση της κάμερας. Η αφήγηση είναι πανομοιότυπη μ' αυτή του remake αν κι εδώ το βάρος (λόγω στυλιζαρίσματος στις ερμηνείες) πέφτει στις λεπτές ισορροπίες και τα μυστικά μεταξύ των χαρακτήρων.
Αν αναλογιστούμε το τεράστιο (τεχνολογικό κυρίως) χάσμα που υπάρχει μεταξύ των δύο ταινιών, μπορούμε να πούμε πως η καθεμία χαρακτηρίζει άψογα το σινεμά της εποχής της, τον βωβό και τον ευρωπαϊκό κινηματογράφο του μεσοπολέμου. Αμφότερες αποτελούν ανεκτίμητους θησαυρούς του παγκόσμιου σινεμά, γι' αυτό εύλογα η κορυφή της λίστας ανήκει στον Duvivier.

Για να δείτε ολόκληρη τη λίστα όπως δημοσιεύτηκε στο Cinemart.gr κάντε κλικ -εδώ-

High Infidelity #1 - No 2 Alfred Hitchcock

Τα δύο The Man Who Knew Too Much (1934 και 1956) του Alfred Hitchcock αποτελούν μάλλον την πιο διάσημη περίπτωση ταινίας που ξαναγυρίστηκε από τον ίδιο σκηνοθέτη. Το πρώτο αποτελεί την κορωνίδα της βρετανικής περιόδου του Hitchcock μαζί με τα 39 Σκαλοπάτια. Το πιο ανάλαφρο και κοσμοπολίτικο remake είναι μια απ' τις πιο επιτυχημένες εμπορικά απόπειρες του Hitch στο Hollywood, κυρίως χάρη στο βραβευμένο με Oscar τραγουδιού Que Sera Sera. Περιέχει επίσης όλα εκείνα τα στοιχεία και τις εμμονές του "μετρ" που μάθαμε να αγαπάμε, πράγμα που δεν συμβαίνει με το original. O ίδιος o Hitchcock είχε δηλώσει πως θεωρεί το δεύτερο φιλμ κατά πολύ ανώτερο.

Για να δείτε ολόκληρη τη λίστα όπως δημοσιεύτηκε στο Cinemart.gr κάντε κλικ -εδώ-

High Infidelity #1 - No 3 Yasujiro Ozu

Η έλευση και η καθιέρωση του χρώματος την δεκαετία του '50 έλυσε τα χέρια στους Ασιάτες δημιουργούς. Η παιδεία των περισσοτέρων απ' αυτούς βασίζεται στα εικαστικά και τις καλές τέχνες. Αν και ο κατά βάση αυτοδίδακτος Ozu ήταν ίσως ο μόνος απ' τους μεγάλους Ιάπωνες κλασικούς που είχε αμιγώς κινηματογραφική παιδεία, το έργο του είναι πλημμυρισμένο από αναφορές στην παραδοσιακή τέχνη της πατρίδας του. Έτσι το χρώμα έπαιζε πρωτεύοντα ρόλο στην σύνθεση και την ιδιοσυγκρασία του κάθε του κάδρου, πράγμα που ισχύει και για τους περισσότερους σύγχρονος συμπατριώτες του κινηματογραφιστές. Θα έλεγε κανείς πως τόσο ο Kurosawa με τα σεξπηρικά του έπη όσο κι ο Mizoguchi στις τελευταίες τους ταινίες αναδημιούργησαν πιστά κομμάτια απ' το κινηματογραφικό τους παρελθόν. Αδιαμφισβήτητα όμως αυτός που διέγραψε τους περισσότερους κύκλους στην καριέρα του ήταν ο Ozu. Η μοναδική ωστόσο δουλειά του που ήταν επίσημο remake παλιότερης του ταινίας ήταν το Ugikusa του 1959 (πιθανώς το αριστούργημα του μαζί με το Tokyo Monogatari), μια πολύ καλύτερη εκδοχή του βωβού και ασπρόμαυρου Ukikusa Monogatari που γυρίστηκε το 1934. Ο σκηνοθέτης επεμβαίνει στο έργο του σαν ιμπρεσσιονιστής ζωγράφος: στον καμβά του Ozu ο ήχος και το χρώμα περισσότερο μπερδεύουν παρά αναδεικνύουν τα πάθη και το συναίσθημα των ηρώων.
Πέραν του Ugikusa ο Ozu παρουσίασε λίγο πριν το θάνατό του καινούργιες εκδοχές για το Otona no miru ehon - Umarete wa mita keredo του 1932 (τίτλος του ανεπίσημου remake Ohayo, γνωστό στη Δύση ως Good Morning) και το Banshun του 1949 (που αλλάζει εποχή και γίνεται το Akibiyori του 1960).

Για να δείτε ολόκληρη τη λίστα όπως δημοσιεύτηκε στο Cinemart.gr κάντε κλικ -εδώ-