Scenes of a Sexual Nature

Έρως πάσης φύσεως... Έρως αναζωογονητικός, έρως ομοφυλοφιλικός, διαζευκτικός, φθονοποιός, έρως επί πληρωμή, ειλικρινής, παρανοϊκός, περιστασιακός, έρως κρυφός και ανεκπλήρωτος, έρως αλά γκρέκα (λέγε με καμάκι), ηδονοβλεψίας, άτσαλος, έρως έρως σαλάμι αέρος που το τρώει ο γέρος και παίρνει τα βουνά κατά την σπονδυλωτή αυτή ταινία. Περιστατικά που όλα τους εξελίσσονται σε ένα πάρκο του Λονδίνου κατά τη διάρκεια ενός απογεύματος και αφιερώνονται στο ευγενέστερο των συναισθημάτων με τον τρόπο που θα το έκανε ένας ρομαντικός και όχι το ένστικτο (αντίθετα με τα όσα υπόσχεται ο τίτλος).

Το συμπαθέστατο αυτό φιλμάκι του πρωτοεμφανιζόμενου Ed Blum ευτυχεί να διαθέτει ένα δυσανάλογα με την πραγματική ποιότητά του λαμπερό καστ. Όπως πληροφορούμαστε κι απ' το δελτίο τύπου για να μαζευτούν όλες αυτές οι γνωστές φάτσες χρειάστηκε, πέρα απ' τις λογικές εκπτώσεις στις απολαβές τους, ο σκηνοθέτης να υποθηκεύσει το σπίτι του! Τουλάχιστον του το ξεπληρώνουν, γιατί πέραν του ότι χάρη σ' αυτούς η ταινία έγινε η πιο επιτυχημένη ανεξάρτητη αγγλική παραγωγή της χρονιάς, συνδράμουν τα μέγιστα και στο καλλιτεχνικό αποτέλεσμα. Η πολύ καλή δουλειά που κάνει το καστ στο σύνολό του σώζει το Scenes απ' τους παραφορτωμένους διαλόγους. Η ταινία θεωρητικά ποντάρει σ' αυτό το ζωηρό και σπινθηροβόλο μπλα μπλα (γνωστή αγγλική ασθένεια) αλλά το βλέμμα των ηθοποιών αποδεικνύεται πολύ πιο αποτελεσματικό απ' την φουριόζα, χωρίς λόγο, πένα του σεναρίστα Aschlin Ditta. Και όλα αυτά ενώ έχει πιάσει απόλυτα το ρυθμό του φιλμ (ταυτίζεται μ' αυτόν ενός απογευματινού περιπάτου). Όπως και την πανανθρώπινη ανάγκη του να αγαπάς με όποιον τρόπο γουστάρεις και να αγαπιέσαι έστω κι αν αυτή δηλώνεται με τον πλέον κραυγαλέο τρόπο μέσω παρατράγουδων απ' τις ανθρώπινες σχέσεις.

Hostel: Part II

Τα πράγματα είναι απλά. Το Hostel 2 (ή Συνέχεια της Παράνοιας όπως ευφυώς βαφτίζεται απ' τον Έλληνα διανομέα) πατάει στην αρχική επιτυχημένη (τουλάχιστον στα ταμία) συνταγή. Μια κοπέλα ξελογιάζεται από μια μοντέλα Σλοβάκα (εξαιρετικό κομμάτι) και μαζί με δύο φίλες της πάνε στο περιβόητο hostel (ή Ξενώνα Νεότητος όπως ευτυχώς δεν ονομάστηκε στην Ελλάδα η ταινία) όπου θα απαχθούν για να γίνουν θύματα στα διεστραμμένα παιχνίδια πλουσίων σαδιστών. Για πρώτη φορά οι θεατές θα δουν πως λειτουργεί το όλο κύκλωμα, πως στήνονται τα φονικά για τους προνομιούχους όπως οι δύο επιχειρηματίες που "αγοράζουν" προς σφάξιμο δύο απ' τις πρωταγωνίστριες.

Το πρώτο Hostel έγινε η σημαία για τη μίνι επανάσταση του splat-pack. Αν υπήρξε μανιφέστο πριν απ' την αποκορύφωση του Grindhouse ήταν εκείνο το φιλμ του Eli Roth. Τα ελαφρυντικά όμως πλέον δεν υπάρχουν. Όλα τα ενθουσιώδη μέλη της άτυπης αυτής ομάδας κινηματογραφιστών (που για πολλοστή φορά θα πούμε είχε την ευτυχία να γνωρίσει την υποστήριξη του Quentin Tarantino) έχουν προχωρήσει κάνοντας το δεύτερο βήμα στην horror καριέρα τους (κυρίως με sequel). Μετά τη διακήρυξη αναμένει κανείς κάτι... παραπάνω τέλος πάντων. Αυτό το δεύτερο μέρος όμως όχι απλά είναι μια εξευγενισμένη φωτοκόπια του πρώτου αλλά οι εύκολες επιλογές που καλείται να κάνει ο σκηνοθέτης στο τέλος του βγαίνουν σε ακίνδυνο θρίλερ δεκαετίας '90, το μεγαλύτερο πισωγύρισμα που θα μπορούσε να ΄χει.

Λιγότερο ενοχλητικό απ' τον προκάτοχό του (στο μάτι πάντα) και με περισσότερες σκηνές "αποφόρτισης" η ταινία υποβιβάζεται σε εύπεπτη γλυκοπατάτα. Προς Θεού όχι επειδή έχουμε λιγότερο αίμα αλλά επειδή η αναπαραγωγή τρόμου περνάει απ' το ένστικτο του θεατή στις καταστάσεις του σεναρίου. Με δεδομένες δε και τις αναφορές που υπάρχουν στο φιλμ ("διάσημοι" σκηνοθέτες που εμφανίζονται σε στιγμές, το βασανιστήριο της Heather Matarazzo που προκύπτει κατ' ευθείαν απ' την μυθολογία του τρόμου) το φιλμ μοιάζει σαν το πρώτο, παιδικό σχεδόν, ευχαριστώ του Roth στο είδος. Και σ' αυτήν του την προσπάθεια κάνει και το τελευταίο του λάθος: αυτό το είδος που τόσο αγαπάει και αποφάσισε να υπηρετήσει απαιτεί μια επιτήδευση, μ' αυτήν γεννήθηκε και μ' αυτήν πορεύεται τόσα χρόνια. Ε ο Roth στην προσπάθειά του να την υιοθετήσει κάνοντας πιο "ταγμένο" το δεύτερο Hostel κάπου το παρακάνει. Δεκτές όλες οι προθέσεις για τον "καταλογισμό" της παράνοιας στους "αθώους", δεκτή η μεταφεμινιστική (τώρα το παράκανα εγώ) τροπή του φινάλε όπως και το σαφές επιμύθιο (τα λεφτά δεν αγοράζουν την ευτυχία, απλά χωρίς αυτά σήμερα δεν ζεις) αλλά για να τα δέσεις όλα μαζί δεν αρκεί να χαμογελάς πίσω από την κάμερα.

Μιλώντας εκ του ασφαλούς πάντα (χεχε) το Hostel: Part II είναι καταδικασμένο να αποτύχει.

SherryBaby

Η Laurie Collyer στην πρώτη της ταινία μυθοπλασίας συνεχίζει το ώριμο κοινωνικό της σινεμά με αφετηρία για μια ακόμη φορά το περιθώριο. Καλοδεχούμενο το γεγονός ότι στο SherrBaby εμφανίζεται σε αντιπαραβολή με μια δυσ- (ή μισ- καλύτερα) λειτουργική μικροαστική κοινωνία.

H Sherry Swanson (όπως swansong) είναι μια νεαρή κοπέλα που βγαίνει απ' τη φυλακή μετά από τρία χρόνια. Εκεί βρέθηκε για κλοπές που διέπραξε ώστε να υποστηρίξει την εξάρτησή της στα ναρκωτικά. Είναι πλέον καθαρή και έτοιμη να επανενταχτεί όπως η ίδια νομίζει, έτοιμη να ξαναγίνει η μητέρα της μικρής Alexis.

Η ίδια η Sherry το παραδέχεται: "νόμιζα ότι θα βγω έξω και θα είναι ο παράδεισος". Τα πράγματα προφανώς δεν είναι καθόλου έτσι. Κατ' αρχάς η Alexis έχει πια μια καινούργια οικογένεια που δεν φαίνεται διατεθειμένη να την δώσει πίσω. Έχει καμιά απ' τις δυο πλευρές άδικο; Όχι... Απλά η πρωταγωνίστρια δείχνει να μην καταλαβαίνει ότι πλέον η μικρή δεν της ανήκει και τότε ξεκινάει ο πόλεμος. Απ' τη μια η πρώην ναρκομανής κι απ' την άλλη η εφησυχασμένη κοινωνία που δεν μπορεί να δεχτεί άτομα σαν την Sherry στους κύκλους της.

Η Collyer με την ταινία στοχεύει την μικροαστική ηθική και πετυχαίνει διάνα. Τι πιο ικανό για να την προκαλέσει από μια όμορφη, περιθωριακή τύπισσα, ευάλωτη μέσα στο καινούργιο περιβάλλον... Η οικογένεια της Sherry, θεμέλιος λίθος στη σύγχρονη ηθική, δεν μπορεί να δεχτεί ότι η μπουζουριασμένη στο παρελθόν κοπέλα μπορεί να εξισωθεί με τα υπόλοιπα μέλη της. Κανένας δεν το λέει αλλά όλοι το δείχνουν. Εγγενής φόβος που ποτέ δεν κατάφεραν να τον ξεπεράσουν οι τάξεις και οι κοινωνικές ομάδες. Λάθος και η θεώρηση της ηρωίδας βέβαια, προφανώς η θέση της είναι αλλού, γι' αυτό και την σύντομη παρηγοριά δεν την βρίσκει στον αδερφό της, τον μοναδικό συγγενή της που φαίνεται να συμπάσχει, αλλά στον Ινδιάνο που βρίσκει στην ομάδα υποστήριξης και την γνωρίζει από παλιά που ήταν χορεύτρια σε ένα κλαμπ. Πάντως η κοπέλα έχει πείσμα και δεν κωλώνει πουθενά...

Το μεγαλύτερο όπλο της είναι η θηλυκότητά της. Αρχικά πρέπει να κάνει φίλους, δεν διστάζει να σκύψει για να τους αποκτήσει. Θέλει να γίνει νηπιαγωγός αντί για καθαρίστρια, δεν διστάζει να πέσει στα γόνατα. Δούναι και λαβείν, πράγμα απόλυτο θεμιτό και αποτελεσματικό στην περίπτωσή μας, αφού η Sherry εκμεταλλεύεται τις ορθάνοιχτες "τρύπες" στην ηθική των μικροαστών για να δει κι αυτή μια άσπρη μέρα. Μετά τη σύντομη επαφή μαζί της βέβαια θα συνεχίσουν να υφίστανται ως γραφικές υπάρξεις αλλά αφού πρώτα έχουν "ξεβρακωθεί" στα μάτια των θεατών. Δυστυχώς, στον αγώνα να πάρει την κόρη της πίσω το μεγάλο όπλο αχρηστεύεται... Εκεί βλέπετε έχει να κάνει με μια άλλη γυναίκα. Εκεί το πείσμα δεν αρκεί κι αρχίζει να απελπίζεται. Η γυναίκα του αδερφού της στην πραγματικότητα έχει πολλά περισσότερα να ζηλέψει απ' το ωραίο της σώμα, μαζί της και όλοι οι υπόλοιποι της νομικά κατοχυρωμένης οικογένειάς της. Πώς να κάμψει η δύσμοιρη ολομόναχη έναν αρτηριοσκληρωτικό θεσμό που έχει ριζώσει πια στο κοινωνικό οικοδόμημα και να πείσει για την σωστή ανατροφή (κι όταν λέω σωστή δεν συμμερίζομαι προφανώς τις απόψεις της "ανάδοχης" οικογένειας) τους ψευτοπουριτανούς; Αυτή έχει το όραμα αλλά εκείνοι έχουν το άλλοθι... Κάποια στιγμή ακολουθώντας δια της συνεχώς κινούμενης κάμερας κι εγώ την πρωταγωνίστρια πιάνω τον εαυτό μου να σκέφτεται: "Τραβηγμένο, αλλά πρέπει να της την πέσει κι ο πατέρας της" και δεν απογοητεύομαι. Η ίδια οικογένεια που, επικαλούμενη καθαρά δικά της ηθικά κωλύματα, φοβάται να παραδώσει το νεότερο μέλος της σε μια περιθωριακή (κι ας της ανήκει... γονιδιακά) τώρα, αποδεικνύοντας το πόσο ψεύτικες είναι οι νόρμες της και πόσο διαβρωμένη είναι, βάζει χέρι δια του αρχηγού της στην κλαίουσα Sherry... Θρίαμβος κατ' εμέ της γενικότερης προβληματικής, αποτυχία λογικά για τους περισσότερους γιατί εκεί η ταινία ξεφεύγει απ' αυτά που αντέχει να αναλογιστεί ο (αμυνόμενος) θεατής.

Τότε η Mrs Swanson εκρηγνύεται τρέχοντας από βαποράκι σε βαποράκι για να ξεχάσει. Τόσο ανυπόφοροι μπορούμε να γίνουμε. Η σκηνοθέτις αποφασίζει ότι όλες οι πρότερες προσπάθειες της ηρωίδας της θα γίνουν το "κύκνειο άσμα" της. Η παντελώς εξαιρετική Maggie Gyllenhaal (το περιμέναμε νομίζω απ' αυτήν) στην ουσία δεν θέλησε ποτέ να επανενταχτεί γιατί και ως ναρκομανής/κλέφτρα/χορεύτρια/δεν ξέρω εγώ τι άλλο δεν ήταν ποτέ μέλος του βάλτου που τελικά την κατανικά, αλλά και όταν αποφυλακίστηκε δεν είχε καμία διάθεση να συμβιβάσει την προσωπικότητά της και να φορέσει το προσωπείο της καλής νοικοκυράς που για να διασκεδάσει την πλήξη της βάφει τα νύχια της. Η επανένταξη της επεβλήθη απ' το όλο σύστημα, φυλάκιση και αναμόρφωση προς ένα ακόμη αναλώσιμο μέλος του που θα καθαρίζει τα σκουπίδια των από πάνω, αυτή θα ήταν υποτίθεται η δουλειά της. Μια τελευταία βόλτα με την κόρη της προς άγνωστη κατεύθυνση, μια τελευταία σκέψη προς ολική ρήξη με το "σύνολο" ("Θέλεις να πάμε στη Φλόριντα;" - άλλα όχι και η μικρή έχει μάθει αλλιώς και εσύ Sherry μου είσαι πολύ κουρασμένη) και τέλος. Ο αστυνόμος έχει διατάξει την επανέναρξη της όλης διαδικασίας. Πολύ θα γούσταρα ένα sequel του τύπου SherryButcher.

ΥΓ1. Θα πρέπει να συγχαρώ την Filmtrade για τις πολύ καλές φετινές επιλογές (όσες είδα τουλάχιστον).
ΥΓ2. Το θέμα που προκύπτει τώρα είναι θα φτάσουν ποτέ κοινωνικές ταινίες σαν κι αυτήν να ταρακουνήσουν το κοινό που πρέπει; Υπάρχουν στόχοι, υπάρχει τόλμη, αλλά τελικά μένουν όμορφες ανακυκλώσιμες ιδέες στο μυαλό συγκεκριμένης μερίδας.