Firehouse Dog

Το κείμενο που ακολουθεί δεν είναι κριτική...

Δυστυχής συγκυρία... Το πρωί, μετά από πρόωρο ξύπνημα και πολύ ώριμη σκέψη, πήγα τελικά στον θαυματουργό σκύλο πυροσβέστη (Firehouse Dog). Όταν μετά από πολλές ώρες όταν γύρισα στο ξενοδοχείο και άνοιξα το κουτί για ξεχαστώ και καλά ξεκουραζόμενος τα είδα όλα... Η Πάρνηθα στις φλόγες και μαζί της άλλες 100κάτι φωτιές να σιγοψήνουν ολόκληρη τη χώρα. Αλλά ας μείνουμε στο έγκλημα της Πάρνηθας...

Στο Firehouse Dog, μια εντελώς παιδική ταινία, ένας σκύλος-σταρ του Χόλιγουντ πέφτει κατά τη διάρκεια ενός σταντ απ' το αεροπλάνο που τον μεταφέρει και προσγειώνεται σε ένα φορτηγό με ντομάτες. Τότε υιοθετείται από ένα πιτσιρικά που δεν γνωρίζει την ταυτότητά του και καταλήγει σκύλος-πυροσβέστης στο τμήμα του οποίου αρχηγός είναι ο πατέρας του μικρού. Το κλου της υπόθεσης είναι ότι στην πορεία ο ανήλικος πρωταγωνιστής ανακαλύπτει ότι ο βασικός χρηματοδότης των πυροσβεστικών χορών με τη βοήθεια ενός θεωρητικά φίλου του πατέρα του είναι υπεύθυνοι για μια σειρά εμπρησμών στο κέντρο της πόλης που σαν στόχο έχουν την υποβάθμιση της περιοχής, την εύκολη εξαγορά των οικοπέδων και τελικά την ανέγερση ενός σύγχρονου γηπέδου...

Παιδικά θεάματα απέναντι στην σκληρή πραγματικότητα των καταπατητών (όχι μόνο γης)... Τι να πει κανείς. Όλοι τους έχουμε πάρει χαμπάρι κανείς ποτέ δεν θα τους κάνει τίποτα.

(Ο γάτος μου ο Κυριάκος από αύριο για εκπαίδευση κι όποιος αντέξει κωλοτσογλαναραίοι).

Επίσης:

• Τιμή και δόξα στα αλλοδαπά παλικάρια με τις ωραίες φόρμες CANADAIR που απολάμβαναν τις μπυρίτσες τους στο μπαρ του ξενοδοχείου χθες το βράδυ.
  
• Σήμερα ακόμη και στο κέντρο της Αθήνας χιόνισε! Στάχτη...
  

New York Waiting

Η ταινία προωθείται ως ένα νέο Before Sunrise/Sunset τοποθετημένο στην Νέα Υόρκη αντί του προσφιλούς σε ρομαντικές αναζητήσεις Παρισιού. Η αλήθεια δεν απέχει και πολύ απ' την παραπάνω θέση... Μόνο που αυτό το τελευταίο μέλος του Lacta cinema δεν διαθέτει ούτε την φιλοσοφική διάθεση ούτε τον πανούργο Linklater στο τιμόνι. Αντίθετα είναι μια ταινία για ερωτευμένους 20άρηδες και νεαρούς ερωτεύσιμους θεατές, γυρισμένη με περιορισμένο budget (σουηδικό μάλιστα το κονδύλι) για να αποτελέσει το απόλυτο ντεμπούτο του Joachim Heden (ο άνθρωπος γράφει, σκηνοθετεί, μοντάρει και εκτελεί και χρέη παραγωγού).

Σε κατάσταση New York Waiting βρίσκεται ο Σίντνεϊ ο οποίος στην προσπάθειά του να τα βρει ξανά με την πρώην του της στέλνει ένα αεροπορικό εισιτήριο για το Big Apple, μαζί με την πρόσκληση να τον συναντήσει στην κορυφή του Empire State Building συγκεκριμένη ώρα και μέρα. Έχει φροντίσει παράλληλα να μην έχει άλλη επικοινωνία μαζί της ώστε να μην μπορεί να του ακυρώσει το ραντεβού... Ή η Κορίν (όπως είναι το όνομα της λεγάμενης) έρχεται ή όλα μεταξύ τους τελειώνουν. Στο περίμενε όμως συναντά μια άλλη εξίσου ενδιαφέρουσα κοπέλα ονόματι Έιμι η οποία προέρχεται από χωρισμό κι επίσης περιμένει στην Νέα Υόρκη μέχρι να συναντήσει μια φίλη της και στη συνέχεια να φύγει για το Σαν Φρανσίσκο. Το πράγμα βρωμάει από χιλιόμετρα...

Ο Heden δανείζεται την κεντρική ιδέα απ' τα Before, δανείζεται τα πανοραμικά πλάνα απ' το Lost in Translation (αντί του Τόκιο η προφανώς Νέα Υόρκη) κι όλα τα δανεικά τα επενδύει στα συναισθήματα του ήρωα. Θα παίξει και θα χάσει βέβαια γιατί παρ' ότι στο πανί εύκολα η τελική προσγείωση γίνεται στο Σαν Φρανσίσκο στην πραγματικότητα σε ελάχιστους θα βρει ανταπόκριση αυτός ο φιφτίχ ζωογόνος έρωτας (από μόνος του, σας βοηθάω). Το ΝΥW επιλέγει να μιλήσει για το ευγενές συναίσθημα με τον τρόπο που το κάνει η ποπ μουσική. Φρέσκα πρόσωπα σε γλυκερές καταστάσεις, ανταλλάσσουν προκάτ (ψιλοψεύτικες) ατάκες, αγκαλιάζονται στη βροχή, χαϊδεύουν το γρασίδι κι από πάνω να παίζει η Tori Amos. Φέρνει σε βίντεο-κλιπ αλλά δυστυχώς ο σκηνοθέτης αποφάσισε να το τραβήξει σε ταινία. Το παραπάνω σε συνδυασμό με τις πάντοτε ασφαλείς επιλογές (σεναριακές και σκηνοθετικές) καταστρέφουν παντελώς το φιλμ. Κρίμα γιατί για πρωτάρηδες φαίνεται να το προσπάθησαν αρκετά.

Υ.Γ. Πρόταση που θα μπορούσε να περιγράψει σε μεγάλο βαθμό την ταινία: "Είναι απ' αυτές που μόλις τη δουν τα παιδαρέλια θα τρέξουν να αγοράσουν το soundtrack και τίποτα παραπάνω..." (κακίες)

Bobby

Το φάντασμα των Kennedy...

Αν δεν κάνω κάποιο φριχτό λάθος δεν έχει ξαναϋπάρξει κινηματογραφική παραγωγή και ιδίως τέτοιου διαμετρήματος για τον Robert F. Kennedy, παρά μόνο ένα τηλεοπτικό δραματάκι το οποίο στην ασχετοσύνη του προσέδωσε στη νούλα της αμερικάνικης πολιτικής ζωής την πραγματική της διάσταση. Το παραπάνω λογίζεται ως κινηματογραφικό παράδοξο με δεδομένη την δημοκρατική παράδοση της χώρας και το πιασάρικο της κατάρας των Kennedy και της εν ψυχρώ δολοφονίας. Πρώτος λοιπόν που την επιχειρεί (μα δεν τολμά ούτε στιγμή) είναι ο ξέμπαρκος Emilio Estevez, αιώνια δευτεράντζα στην οικογενειακού τύπου ψυχαγωγία κάθε αμερικάνικου διαμερίσματος.

Αρχικά ο πρώην Coach Bombay επέλεξε για την βιογραφία του δομή σπονδυλωτής ταινίας θέτοντας ούτε λίγο ούτε πολύ 22 χαρακτήρες παρόντες στο Ambassador Hotel την ώρα της δολοφονίας του γερουσιαστή Kennedy. Όπως αναφέρει και το δελτίο τύπου της Σπέντζος Φιλμ "με αφορμή αυτό το ιστορικό γεγονός η ταινία παρουσιάζει τις ζωές αυτών των ανθρώπων την δεδομένη χρονική στιγμή και θίγει διαχρονικά ζητήματα όπως ο ρατσισμός, οι σεξουαλικές διακρίσεις και οι ταξικές διαφορές". Μ' άλλα λόγια ο Estevez επιχειρεί μέσω των ξεχωριστών ιστοριών που απαρτίζουν το σπονδυλωτό φιλμ να να δώσει όλες τις συνιστώσες του δημοκρατικού κηρύγματος του Robert F. Kennedy, συντηρώντας τον ουσιαστικό πρωταγωνιστή της ιδιότυπης σαν κατασκευή βιογραφίας του, εν είδει φαντάσματος, μακριά απ' τον φακό. Ο Bobby υπάρχει μόνο σε αρχειακό υλικό, υπάρχει μόνο τηλεοπτικούς λόγους και ένας απ' αυτούς (ο τελευταίος της ταινίας) φαίνεται ότι υπήρξε η έμπνευση για τον τυφλό οπαδό του και κατά συνθήκη σκηνοθέτη.

Ευτυχής συγκυρία για την παραγωγή το ότι ο Estevez αποτελεί μέλος μιας εκ των πιο hollywoodιανών και "χωμένων" οικογενειών του κινηματογράφου κι έτσι πάμπολλοι συγγενείς και φίλοι μαζεύτηκαν για να κάνουν το μικρό κομμάτι τους, συνθέτοντας το πιο λαμπερό καστ των τελευταίων ετών. Έτσι βλέπουμε τους Martin Sheen και την Helen Hunt (θύμα της εκάστοτε μόδας) κατάλοιπα ενός διογκούμενου καπιταλισμού, τον Elijah Wood να προσπαθεί να αποφύγει το Viet-Nam με έναν όχι και τόσο ψεύτικο γάμο με την Lindsay Lohan, τον Anthony Hopkins παρατηρητή της σύγχρονης ιστορίας να παίζει σκάκι με τον Harry Bellafonte, τον Fishburne αρχιμάγειρα, τον Slater υπεύθυνο προσωπικού, τον Macy διευθυντή στο ξενοδοχείο, τη Sharon Stone... (κουράστηκα) κλπκλπκλπ. Όλοι οι συμμετέχοντες ανά ζευγάρια ένα καρφάκι τόσο δα για το κατεστημένο, μίνι κόπια (αλλά Agostini) απ' το όραμα του Kennedy. Τι προκύπτει απ' την σύμπραξη όλων των παραπάνω υπό την καθοδήγηση των αδέξιων χεριών ενός πρωτάρη σκηνοθέτη; Μια εξ ίσου αδέξια φιλοδημοκρατική προπαγάνδα χαρακτηριστική της απολιτίκ κατάστασης των καιρών μας. Ένα λαϊκιστικό ανάγνωσμα όπως οι 1000άδες εξαγγελίες των σύγχρονων δημοκρατών και νεο-φιλελευθέρων. Σε τελική ανάλυση μια πλήρης αποτυχία σε καλλιτεχνικό επίπεδο και μια αφελής πολιτική αφιέρωση απ' αυτές που βρίσκεις μόνο σε λευκώματα και πολιτικές διαφημίσεις.

Ιστορικά μιλώντας πάντα ο Kennedy δεν θα γινόταν ποτέ ο "One and Only King" όπως του καταλογίζει ο Estevez. Ο Kennedy είχε έναν αδερφό που έκανε πολλά και που εκτελέστηκε όχι για κάποια ιδανικά αλλά για κάποιες πράξεις του. Δεν ήταν οι ιδέες και τα πιστεύω που έστειλαν στον τάφο τον RFK αλλά το παρελθόν του τολμηρού αδερφού του ο οποίος ξεκίνησε ένα κάποιο λαοφιλές έργο στις ΗΠΑ και πάνω σ' αυτό θα πατούσε και ο Bobby. Αν τα πράγματα ήταν διαφορετικά όπως στην περίπτωση ενός Martin Luther King για παράδειγμα (ατυχέστατη η σύγκριση των δύο ανδρών από τον νεαρό νέγρο που ονειρεύεται ένα μικρό υπουργείο) τότε ίσως να έστεκε η σκηνή της εκτέλεσης όταν αφελώς μαζί με τον υποψήφιο πρόεδρο πέφτουν και κάποιοι απ' τους χαρακτήρες-σύμβολα του πολιτικού του λόγου (κακή σκηνή όπως και να 'χει τόσο σε σύλληψη όσο και σε εκτέλεση). Είναι η στιγμή που κορυφώνεται η λαϊκιστική προσέγγιση (η οποία ξεκινάει απ' τον τίτλο) μιας πολιτικής πράξης. Τότε είναι που καταλαβαίνεις ότι με τη ρομαντική ματιά του ο Estevez αγνοεί ότι το φάντασμα της Δημοκρατίας, όσο κι αν διατείνεται την ισότητα, την αντίθεση στον πόλεμο και τα σχετικά, δεν ταυτίζεται σε καμία περίπτωση με αυτό της Ελευθερίας που (λες και συμβολικά για τη χώρα μας) αγνοείται απ' το '74.