Cinemart once more

Με το γέμισμα να βαίνει καλώς πλέον τα πράγματα μπαίνουν στην τελική τους ευθεία. Αυτό που μένει είναι να αλλάξει το εκτρωματικό made in zubopc layout. Γι' αυτό λοιπό, αφού θυμίσω ότι η πόρτα για οποιονδήποτε επίδοξο συντάκτη ή απλά συμμετέχοντα είναι ακόμη ανοιχτή, θα 'θελα τις δικές σας ιδέες σχετικά με την όψη του νέου μας site... Και για να μην μπλέκουμε με όρους που πιθανότατα δεν θα καταλαβαίνω, στείλτε αν μπορείτε:

1. ή σε comment που είναι το πιο εύκολο
2. ή σε mail (zubizabata@gmail.com, apapayiannakis@cinemart.gr)
3. ή κατ' ιδίαν (zubizabata@hotmail.com στον MSN)

πέρα από προτάσεις και σχόλια, links από ιστοσελίδες που σας αρέσουν (είτε γιατί είναι λειτουργικές είτε επειδή είναι όμορφες).

Dead Man's Shoes

Είναι η ανάμνηση μιας καλύτερης ζωής ή οι ενοχές που οπλίζουν το χέρι για εκδίκηση; Σίγουρα πάντως είναι οι ενοχές που τρομάζουν περισσότερο τους θύτες μιας ακόμη ανθρώπινης τραγωδίας. Στο εξαιρετικό τούτο φιλμ του Shane Meadows αυτό έχει γίνει ξεκάθαρο μέχρι το τελευταίο 15λεπτο. Ότι έχει ξεκινήσει σαν μια τυπική ιστορία εκδίκησης, εφάμιλλης μ' αυτήν του ομοεθνούς (Get) Carter έχει καταλήξει στο λυτρωτικό μακελειό του Ταξιτζή. Οι αναλογίες με την ταινία του Scorsese δεν σταματάνε εδώ: ένας προφανώς διανοητικά ταραγμένος στρατιώτης (εν δυνάμει φορέας βίας που έλεγε και μια ψυχή) επιστρέφει στην γενέτειρα πόλη του και ψάχνει να βρει μια συμμορία εμπόρων ναρκωτικών που στο παρελθόν είπε να "διασκεδάσει" βασανίζοντας τον καθυστερημένο αδερφό του.

Ο Meadows συνεχίζει να φιλμάρει στα γνώριμα χωράφια του Μidlands τον δικό του ιδιωματικό κινηματογράφο. Το Dead Man's Shoes, που έρχεται με καθυστέρηση 3 ετών στη χώρα μας, παραπέμπει στιλιστικά σε όλες τις προηγούμενες του ταινίες, κυρίως στο αλησμόνητο Once Upon a Time in Midlands (είναι -θα έλεγε κανείς- οι ίδιοι ακριβώς δρόμοι). Αν και το θέμα του εύκολα χαρακτηρίζεται τετριμμένο η προσέγγιση που του επιφυλάσσει ενισχύει την προβληματική του. Αντίθετα με τους "ατσάλινους" κακοποιούς του Carter ή τις ημι-βλακώδεις σύγχρονες καρικατούρες Βρετανών μικρομαφιόζων, οι έμπορες-νταήδες της πόλης αισθάνονται (κι αισθάνονται πολύ...). Δρουν άτσαλα με κοινό γνώμονα το φόβο, ένας φόβος που, με δεδομένα τα παρελθόντα γεγονότα, υπερβαίνει τις δυνάμεις τους να αντιμετωπίσουν τον τερατόμορφο στα μάτια τους Paddy Considine (εξαιρετικός εδώ ο πρωταγωνιστής). Δεν υπάρχει δίκιο, δεν υπάρχει άδικο ούτε προφανώς ηθική, απλά μίσος και παράνοια απ' τη μια μεριά και τρόμος απ' την άλλη που πηγάζουν απ' τις αναμνήσεις και τη διαφορετική αίσθηση του λάθους (ο στρατιώτης είχε το χρόνο να σκεφτεί οι άλλοι φαίνεται ότι προτίμησαν να ξεχάσουν αλλά προφανώς δεν τα κατάφεραν). Τα αισθήματα όλων είναι υπεράνω λέξεων όπως δηλώνει ευθαρσώς και ο κεντρικός ήρωας στον αρχηγό της συμμορίας κι αυτό γιατί η ζοφερή νατουραλιστική σχεδόν διάθεση της αρχής εξελίσσεται σταδιακά σε μια υπερβατική κατάσταση (με έναν σταθερά δραματικό τόνο) που όμοια της μόνο στα μοτίβα λαϊκών παραμυθιών μπορείς να συναντήσεις. Κι η μεγαλύτερη ίσως αλήθεια γι' αυτήν την ταινία είναι ότι έχει λειτουργήσει το κατά βάση λαϊκό ένστικτο του σκηνοθέτη και μέσα από μια απλή και συνάμα σύγχρονη ιστορία βάζει έναν τρομακτικό παράφρονα να εκδικηθεί για το οποιοδήποτε Πανηγύρι του Τρελού. Ένας σύγχρονος Κουασιμόδος, ο καθυστερημένος Anthony, αφού ανακηρύχθηκε βασιλιάς απ' τον διεφθαρμένο όχλο στην συνέχεια εκτελέστηκε τελετουργικώς και μετά χαρμόσυνης ακολουθίας στο βωμό μιας εφήμερης ανωτερότητας.

Όσο για το αρχικό ερώτημα μένει το τελευταίο τέταρτο να δώσει την απάντηση. Η καλύτερη ζωή όπως εμφανίζεται στους τίτλους εντείνει απλά το δράμα κι αποτελεί την στερνή καλή ανάμνηση. Όταν ο Richard και ο Anthony, τα δύο αδέρφια, συνομιλούν στην ταινία προτιμούν να αφήνουν έξω το γεγονός κι εστιάζουν στα παιδιάστικα κατορθώματα εν τύποι συγγνώμης του πρώτου στον δεύτερο. Οι "νεκροί" όμως εκδικούνται για όλους, ακόμα και γι' αυτούς που δεν τους "βοήθησαν" είτε είναι το ίδιο τους το αίμα είτε ένας ευυπόληπτος οικογενειάρχης που συμμετείχε στην παραπάνω τελετή ως αηδιασμένος θεατής. Οι ενοχές, που στην ταινία "φορτώνονται" με τα συνεχή flash back, αποδεικνύονται αβάσταχτες και οδηγούν μέχρι τα έσχατα. Τον κύκλο αίματος καλείται να κλείσει αυτός που δείχνει να έχει ότι στερήθηκαν τα δύο αδέρφια (η οικογένεια στο τέλος είναι η μοναδική "φιλική" προς το θεατή ζωντανή στιγμή στο κατασκότεινο φιλμ - ήταν κι αυτή μια δυνατότητα για τους κεντρικούς ήρωες) κι έτσι τιμωρείται κι ο τελευταίος ένοχος μια προσωπικής τραγωδίας. Απλά και όμορφα... όπως απλό και όμορφο είναι και το Dead Man's Shoes, η καλύτερη μέχρι σήμερα ταινία του Meadows.

Ocean's Thirteen

Αν υπάρχει κάτι που συνεχίζει να μ' αρέσει στις Συμμορίες των 11,12,13 και πάει λέγοντας (άντε και 1013 με το καλό) είναι οι αυταναφορές και ο διττός λόγος στις ατάκες των πρωταγωνιστών. Σινεφιλικό κόλπο και χαρακτηριστικό γνώρισμα στο σινεμά του Steven Soderbergh. "Δεν μπορείς να κάνεις το ίδιο κόλπο δυο φορές" διατείνεται ο μόνιμος αρχηγός της συμμορίας των γόηδων, πόσο μάλλον τρεις και να περιμένεις απ' το κοινό να σε ακολουθήσει κιόλας. Αν όμως τυγχάνει να είσαι εκ των αγαπημένων ανεξάρτητων Αμερικάνων σκηνοθετών και να έχεις στη δούλεψή σου αρσενικά όπως ο George Clooney και ο Brad Pitt τότε τα πράγματα είναι πολύ εύκολα. Τότε η ταινία σου πέρα από κοινή σαχλαμάρα γίνεται κοσμικό γεγονός.

Αυτή τη φορά ο Reuben, ένας απ' τους αρχικούς 11, βρίσκεται κρεβατωμένος και αμίλητος μετά από καρδιακό επεισόδιο που είχε όταν ο Willy Bank, ένας ακόμη μεγαλο-επιχειρηματίας του Las Vegas, τον κορόιδεψε και του έφαγε όλα τα λεφτά που είχε επενδύσει σε ένα νέο καζίνο. Αντί για συνέταιρος λοιπόν παρά λίγο νεκρός και οι παλιόφιλοι απατεώνες δεν μπορούσαν να το αφήσουν να περάσει έτσι. Ξαναμαζεύονται όλοι μαζί και με τη βοήθεια ακόμη και παλιών εχθρών βάζουν μπροστά το πιο μεγαλεπήβολο σχέδιό τους μέχρι σήμερα για να αποκαταστήσουν τον φίλο τους και να εκδικηθούν τον μοχθηρό Bank.

Στην ουσία η ταινία αποτελεί μια αναβαθμισμένη έκδοση της πρώτης (όχι ότι περιμέναμε και τίποτα παραπάνω δηλαδή - το ίδιο κόλπο που λέγαμε). Για μια ακόμη φορά το τέλειο σχέδιο του Soderbergh και της ομάδας του ακροβατεί με επιτυχία μεταξύ σινεφιλίας κι εμπορικότητας. Η συνταγή μάλιστα ενισχύεται και με την προσθήκη ενός φτασμένου σταρ, του Al Pacino στο ρόλο του Banks. Κατα τ' άλλα τα βασικά συστατικά παραμένουν τα ίδια: έκδηλη η γοητεία των αρσενικών στο πανί, διακριτικό χιούμορ (λίγο το παρακάνουν κάποιες φορές), πολλά κολπέτα για να να στηθεί η κομπίνα, το, για μια ακόμη φορά, απόλυτα αρμοστό soundtrack του David Holmes (ακόμη πιο funky και δυναμικός) και φυσικά το "cool" μιας άλλης εποχής αναγεννημένο στις σύγχρονες επιταγές. Το τελευταίο στοιχείο μάλιστα, το απόλυτο bonus της σειράς, πιο τονισμένο από ποτέ. Συχνές αναφορές στους δύο βασικούς rat-packers, αναμνησιακές βόλτες του Danny Ocean και του Rusty στο Las Vegas αλλά και τα techicolor εμβόλιμα πλάνα. Και κάτι που ποτέ δεν περίμενα να πω για μια τέτοια ταινία, εντυπωσιακή η δουλειά που έγινε απ' τους υπεύθυνους μέσα στο στούντιο. Το πανέμορφο καζίνο δεν υπάρχει στην πραγματικότητα (όπως και το κτίριο είναι αποτέλεσμα κακής ποιότητας CGI), παρ' όλ' αυτά είναι διπλά πιο εντυπωσιακό απ' το (πραγματικό) Bellagio του Andy Garcia και σ' αυτό βοηθάει και η πανοραμική κινηματογράφιση του Peter Andrews, αναδεικνύει πλήρως το εξαιρετικό σκηνικό.

Για μαστοριλίκια στην ταινία όπως καταλαβαίνετε ούτε λόγος αλλά κάπου εδώ σταματάμε να κρίνουμε τη δημιουργία γιατί θ' αρχίσουμε να την αδικούμε. Και στιλάτη και μυοχαλαρωτική, και προσανατολισμούς έχει αλλά μέχρι εκεί. Κάτι σαν το Cosmopolitan αλλά για άνδρες (θες να δεις ποιοι γαμάνε σήμερα; δες το Ocean's 13). Τώρα ειδικά που σουτάραμε τα θηλυκά και αρχίσαμε και τις αναφορές στην λαμπερή ζωή των πρωταγωνιστών (απολαυστικό το σύντομο "ξεκατίνιασμα" Pitt-Clooney στο τέλος) είμαστε έτοιμοι για το εξώφυλλο του Esquire. Με τα υφασμάτινα, με το Martini αλλά προς Θεού χωρίς πιστόλια και σκοτωμούς. Καλώς ήρθατε για τρίτη φορά στο κοσμικό σινεμά του σήμερα...