Atazu Z.

The Tree of Life Trailer 2011 HD

2010-12-30T05:18:00.003+02:00

The Tree

2010-12-30T05:17:00.000+02:00

सिनेमार्ट.गर

2010-11-10T14:27:00.001+02:00

Oscar 2010: Προβλέψεις

2010-03-07T19:23:00.002+02:00

Καλύτερη ταινία:

Θα το πάρει: The Hurt Locker
Θέλουμε: Μία η άλλη... Όποιος και να κερδίσει απ' τους τρεις βασικούς διεκδικητές, το ίδιο μας κάνει. Το ίδιο θα μας έκανε επίσης αν το βραβείο κατέληγε στο Up, το District 9 ή το A Serious Man.

Σκηνοθεσία:

Θα το πάρει: η Kathryn Bigelow για το Hurt Locker και θα γίνει μέσα σε γενικότερο πανικό η πρώτη γυναίκα που καταφέρνει κάτι τέτοιο.
Θέλουμε: την Kathryn Bigelow, σκηνοθετικά το έργο της υπερέχει κατά πολύ τόσο απ' το φαντασιακό επίτευγμα του πρώην συζύγου της όσο κι απ' τις "δεδομένες" για το στυλ τους δουλειές των τριών υπόλοιπων υποψηφίων. Αν υπήρχε ειδική μνεία θα την δίναμε στον Quentin Tarantino για την καλύτερη σεκάνς της χρονιάς και της καριέρας του.

'A Αντρικός:

Θα το πάρει: ο Jeff Bridges για το Crazy Heart και θα χαλάσει μια για πάντα το under-appreciated status του όπως χαριτωμένα αναφέρει κι ο ίδιος.
Θέλουμε: και οι 5 υποψήφιοι ήταν πολύ καλοί σ' αυτό που έκαναν φέτος. Μόνο που ο Clooney ξαναματαπαίζει την corporate σοβαροφάνεια με χαρακτηριστική ελαφρότητα και ο Freeman επαναλαμβάνει (χωρίς να επαναλαμβάνεται) το ρόλο του σοφού γέροντα. Απ' τους τρεις που μένουν οι Firth και Bridges κουβαλάνε μόνοι τους τις ταινίες τους αλλά ο Renner έχει τον καλύτερα γραμμένο ρόλο. Αφού δεν μπορούμε να το δώσουμε και στους τρεις, θα πάμε κι εμείς με τον διαφαινόμενο νικητή.

'Α Γυναικείος:

Θα το πάρει: η Sandra Bullock για το Blind Side και θα αποδείξει ότι μερικές φορές αρκεί να είσαι καλό παιδί και να έχεις υπομονή (συν το κατάλληλο PR φυσικά).
Θέλουμε: δεν είναι καλή χρονιά για τους γυναικείους ρόλους, χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει ότι οι υποψήφιες ήταν κακές στις ερμηνείες τους. Απλά απ' την 4άδα (δεν έχουμε δει τη Mirren) λείπουν οι καλοί ρόλοι, οι χαρακτήρες που θα επιβληθούν της μαγνητικής παρουσίας των ηθοποιών. Η Streep είναι σαρωτική στην γ-αστρονομική πατάτα της Nora Ephron, η Mulligan αρκεί να χαμογελάσει και να σκάσει το λακάκι της για να λιώσει ο φακός, η Sidibe έχει φοβερή αβάντα στο ρόλο της κατ' επανάληψη κακοποιημένης έφηβης αλλά δεν την θυμάσαι ακριβώς για την ερμηνεία της, παραδόξως η πιο σωστή, ταιριαστή και μετρημένη είναι η Bullock.

'Β Αντρικός:

Θα το πάρει: χωρίς πολλά πολλά ο Christoph Waltz για το Inglourious Basterds.
Θέλουμε: τον Waltz αν και θα τον θέλαμε στους πρώτους ρόλους (όπου και πάλι περίπατο θα έκανε).

'Β Γυναικείος:

Θα το πάρει: χωρίς πολλά πολλά η Mo'nique για το Precious.
Θέλουμε: κι εμείς την Mo'nique.

Πρωτότυπο σενάριο:

Θα το πάρει: ο πρώην πολεμικός ανταποκριτής Mark Boal για το Hurt Locker.
Θέλουμε: Τους αδερφούς Coen να ισοψηφούν με τον Boal και την Ακαδημία σε μια πρωτοφανή "σολομώντεια" κίνηση να δίνει αγαλματάκι ως τιμητικό στους storyboard artists του Up.

Διασκευασμένο σενάριο:

Θα το πάρουν: οι Jason Reitman και Sheldon Turner για το Up in the Air και στη συνέχεια η Ακαδημία, στην πιο συγκινητική ίσως στιγμή της βραδιάς, αποσύρει μια για πάντα την υποψηφιότητα του Reitman στη συγκεκριμένη κατηγορία κρεμώντας τελετουργικά την Diablo Cody απ' την οροφή του Kodak Theater υπό τους ήχους του θέματος των Ghostbusters.
Θέλουμε: την δηλητηριώδη πολιτική σάτιρα του In the Loop που συνέγραψαν οι Jesse Armstrong, Simon Blackwell, Armando Iannucci, Ian Martin και Tony Roche.

Animated ταινία:

Θα το πάρει: το Up.
Θέλουμε: και του χρόνου τόσες καλές animated ταινίες (και προφανώς το Up).

Ξενόγλωσσο:

Θα το πάρει: η λογική και τα στοιχήματα λένε το White Ribbon αλλά...
Θέλουμε: αν είναι φέτος να συνεχιστεί η παράδοση και να χάσει το φαβορί ας κερδίσει ο Προφήτης του Jacques Audiard.

Φωτογραφία:

Θα το πάρει: δύσκολη επιλογή μεταξύ Hurt Locker και Avatar, περισσότερες πιθανότητες έχει ο Mauro Fiore. Θυμίζουμε πως το βραβείο της ASC κατέληξε στον Christian Berger.
Θέλουμε: όλοι τους πλην του Berger (The White Ribbon) έχουν κάνει παπάδες. Η ένσταση μας για τον Mauro Fiore που φώτισε τον (80's) εξωγήινο παράδεισο του Avatar είναι ότι ίσως το αξίζει λιγότερο απ' τον Vince Pace που είχε το αρχικό όραμα μαζί με τον Cameron. O Bruno Delbonnel (δυο φορές υποψήφιος στο παρελθόν για ταινίες του Jeunet) και ο δις βραβευμένος στο παρελθόν Robert Richardson έκαναν εξαιρετική δουλειά σε Harry Potter και Inglourious Basterds αντίστοιχα, κανείς τους όμως δεν ήταν τόσο εφευρετικός και αποτελεσματικός όσο ο Ackroyd.

Μοντάζ:

Θα το πάρουν: οι Bob Murawski και Chris Innis για το Hurt Locker.
Θέλουμε: και πάλι θα πάμε με τους νικητές. Το Hurt Locker είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα ταινίας που έγινε στο μοντάζ (κι εννοούμε αποκλειστικά στο μοντάζ). Εκεί που οι υποψήφιοι συνάδελφοι τους μόνταραν το αποτέλεσμα ενός πολύ συγκεκριμένου ντεκουπάζ, οι Murawski και Innis έπρεπε να συμμαζέψουν τα ακροβατικά μιας ομάδας οπερατέρ που κινηματογραφούσε εν είδει ρεπορτάζ το πεδιό μιας άτυπης μάχης, χωρίς cut ή οποιαδήποτε άλλη σκηνοθετική παρέμβαση στην δράση. Βάσει του αποτελέσματος το βραβείο τους αξίζει 100%.

Κουστούμια:

Θα το πάρει: η μόνιμη της κατηγορίας Sandy Powell για το Young Victoria
Θέλουμε: τον Tom Ford για το A Single Man που δεν είναι καν υποψήφιος...

Καλλιτεχνική διεύθυνση:

Θα το πάρουν: οι Rick Carter, Robert Stromberg και Kim Sinclair για το Avatar.
Θέλουμε: στην πραγματικότητα δεν υπάρχει ανταγωνισμός... Αμαρτία να βραβευτεί οποιαδήποτε άλλη ταινία εκτός του Avatar.

Make-up:

Θα το πάρουν: οι Barney Burman, Mindy Hall και Joel Harlow για το Star Trek, απλούστατα γιατί όλοι το αγαπάνε κι επειδή έχουν τις διπλάσιες μεταμορφώσεις απ' το Il Divo.
Θέλουμε: το Il Divo, επειδή η κατηγορία μας είναι αδιάφορη και μας άρεσε πολύ η ταινία.

Sound Editing:

Θα το πάρει: η Sally Menke για το Inglourious Basterds, υποψήφια και το μακρινό 1995 για το Pulp Fiction.
Θέλουμε: κι εμείς τη Sally Menke.

Sound mixing:

Θα το πάρουν οι: Christopher Boyes, Gary Summers, Andy Nelson και Tony Johnson για το Avatar.
Θέλουμε: στα πλαίσια πάντα της δημιουργίας ενός καινούργιου κόσμου και στην λογική ότι το sound design του συνδυάζει σχεδόν τα πάντα σε ύφος και ένταση, το Avatar είναι ο μοναδικός άξιος νικητής.

Μουσική:

Θα το πάρει: πραγματικά δεν έχουμε ιδέα, καλύτερο ρεκόρ σε υποψηφιότητες και βραβεύσεις έχει μέχρι τώρα το Up.
Θέλουμε: τον Michael Giacchino του Up. Εναλλακτικά ας το δώσουν στον αβράβευτο ακόμη Alexandre Desplat, έναν απ' τους σημαντικότερους συγχρονους κινηματογραφικούς συνθέτες που διάγει την πιο παραγωγική (σε ποιότητα και ποσότητα) περίοδο της καριέρας του.

Τραγούδι:

Θα το πάρει: το Weary Kind απ' το Crazy Heart επιβεβαιώνοντας την παράδοση που θέλει νικητή από "μουσική" ταινία.
Θέλουμε: το Weary Kind είναι η πιο συμπαθής απ' τις (ως συνθίζεται άστοχες) υποψηφιότητες για το καλύτερο τραγούδι.

Οπτικά εφέ:

Θα το πάρουν: με κλειστά μάτια οι κύριοι Andy Jones, Joe Letteri, Stephen Rosenbaum και Richard Baneham για το Avatar.
Θέλουμε: Avatar απο 'δω μέχρι την αιωνιότητα.

Στις υπόλοιπες κατηγορίες δεν μπορούμε να έχουμε άποψη. Στο ντοκιμαντέρ βασικοί διεκδικητές είναι το The Cove του Louie Psihoyos και το Food, Inc του Robert Kenner, με το πρώτο να έχει ελαφρύ προβάδισμα στις προβλέψεις. Στα ντοκιμαντέρ μικρού μήκους φαβορί θεωρείται το China's Unnatural Disaster των Jon Alpert και Matthew Ο'Neill, στα animated shorts το τελευταίο επεισόδιο του βραβευμένου και στο παρελθόν Wallace and Gromit με τίτλο A Matter of Loaf and Death, και τέλος στα μικρού μήκους (και μυθοπλασίας εννοείται) φαίνεται να προηγείται το ιρλανδικό (αλλά ρωσσόφωνο) The Door της Juanita Wilson.

Απ' το Cinemart.gr

Mary & Max

2010-02-18T22:16:00.004+02:00

"Με δεδομένο το επίπονο της διαδικασίας, αρχικά σου προκαλεί εντύπωση η επιλογή του Elliot να "ντύσει" τους τίτλους με λεπτομέρειες απ' το establishment της ιστορίας της Mary. Αργότερα βέβαια καταλαβαίνεις ότι τα πάντα στην κινηματογράφιση, με πρώτο και καλύτερο την απλοϊκή φύση του claymation, είναι εναρμονισμένα με την εξίσου απλοϊκή ιστορία και κατ' επέκταση εντελώς αντίθετα με την πολύπλοκη αντίληψη που έχουν διαμορφώσει οι δύο ήρωες για την ύπαρξη τους."

Διαβάστε περισσότερα...

Προβάλλονται ακόμη... (18/2-24/2)

2010-02-18T19:30:00.002+02:00

Συγκεντρωτικός πίνακας με όλες τις ταινίες που προβάλλονται στις αίθουσες Αθήνας και Θεσσαλονίκης την τρέχουσα κινηματογραφική εβδομάδα.
Στην πρώτη στήλη βρίσκονται οι ταινές αλφαβητικά, στη δεύτερη το όνομα του σκηνοθέτη, στην τρίτη το είδος της ταινίας και στην τέταρτη μια ενδεικτική βαθμολογία (από 0 εως 5 αστεράκια). Κάνοντας κλικ στον τίτλο της ταινίας μπορείτε να δείτε την αφίσα και την/τις αίθουσα/ες στις οποίες προβάλλεται:

Διαβάστε περισσότερα...

Κινηματογραφική εβδομάδα 17/2-24/2

2010-02-18T19:23:00.003+02:00

Έξι νέες ταινίες αυτή την εβδομάδα μεταξύ των οποίων και μια υποψήφια ως καλύτερη της χρονιάς στα επερχόμενα Oscar. Ο λόγος φυσικά για το Precious: Based on Novel Push by Sapphire του Lee Daniels, με την δευτεραγωνίστρια Monique να ετοιμάζει από τώρα τον λόγο της για την απονομή της 7ης Μαρτίου. Ξεχωρίζουμε επίσης το A Single Man που υπογράφει ο διάσημος σχεδιαστής μόδας Tom Ford και βασίζεται στην εμβληματική για την gay κοινότητα ομότιτλη νουβέλα του Κρίστοφερ Ίσεργουντ...

Διαβάστε περισσότερα...

Precious: Based on Novel Push by Sapphire

2010-02-18T19:12:00.004+02:00

"Η Precious είναι ήδη έγκυος για δεύτερη φορά από τον απόντα πατέρα της, ενώ η μητέρα της είναι βίαιη λεκτικά και σωματικά απέναντι της. Όταν στα 16 της, η Precious μαθαίνει να διαβάζει και να γράφει, ένας καινούργιος κόσμος ανοίγεται μπροστά της. Ένας κόσμος όπου, επιτέλους, μπορεί να μιλήσει και να εξομολογηθεί όλα όσα την πνίγουν. Ένας κόσμος όπου όλα τα κορίτσια μπορούν να είναι όμορφα, δυνατά και ανεξάρτητα. Ακριβώς όπως η Precious."

Διαβάστε περισσότερα...

Percy Jackson and the Olympians: The Lightning Thief

2010-02-18T19:05:00.002+02:00

"Ο επιρρεπής σε μπελάδες Πέρσι Τζάκσον αντιμετωπίζει προβλήματα στο σχολείο, αλλά αυτό είναι το λιγότερο που θα έπρεπε να τον απασχολεί. Αν και βρισκόμαστε στον 21ο αιώνα, οι Θεοί του Ολύμπου μοιάζουν να έχουν ξεπηδήσει από τα βιβλία μυθολογίας του Πέρσι στην πραγματική ζωή. Ο Πέρσι μαθαίνει πως ο πραγματικός του πατέρας είναι ο Ποσειδώνας, Θεός της θάλασσας, πράγμα που σημαίνει πως ο Πέρσι είναι ημίθεος. Παράλληλα, ο Δίας κατηγορεί τον Πέρσι για την κλοπή της αστραπής του, η οποία αποτελεί όπλο μαζικής καταστροφής. Μια συγκλονιστική περιπέτεια, που κρύβει αμέτρητους κινδύνους, ξεκινά για τον Πέρσι…"

Διαβάστε περισσότερα...

Noughty Pictures #6

2009-12-26T06:58:00.000+02:00

Noughty Pictures #7

2009-12-26T06:51:00.002+02:00

Noughty Pictures #8

2009-12-26T06:46:00.000+02:00

Noughty Pictures #9

2009-12-26T06:39:00.001+02:00

Noughty Pictures #10

2009-12-26T06:29:00.002+02:00

Noughty Pictures #11

2009-12-26T06:27:00.001+02:00

Noughty Pictures #12

2009-12-26T06:21:00.000+02:00

Noughty Pictures #13

2009-12-26T06:18:00.001+02:00

Noughty Pictures #14

2009-12-25T06:34:00.004+02:00

Noughty Pictures #15

2009-12-25T06:31:00.003+02:00

Sticky Post

2009-12-12T01:50:00.003+02:00

ΖΗΤΕΙΤΑΙ νεαρός/νεαρά (κατά προτίμηση επίδοξος/η) αρθρογράφος με ελεύθερα τα πρωινά, δια να συνδράμει έναντι αμοιβής σε νεοσύστατο online κι ελεύθερου ήθους κινηματογραφικό περιοδικό. Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να επικοινωνήσουν με mail στο zubizabata@gmail.com ή να αφήσουν ένα σχόλιο παρακάτω. Θα προτιμηθούν οι έχοντες κάποια σχέση με το αντικείμενο ή/και την κατάλληλη φορολογική υπόσταση. Επισημότητες και λοιπές cv-παπαρολογίες δεν χρειάζονται. Aν μπείτε στον κόπο να στείλετε βιογραφικά καλύτερα να συνοδεύονται κι από κάποιο κείμενο.

Κι ο Θεός βοηθός

High Infidelity - Τα "καλύτερα" OSTs των 00's

2009-12-09T22:47:00.010+02:00

Αποδεχόμενος την πρό(σ)κληση του εκλεκτού elafini-ου (sorry για την γενική κακοποίηση), κατέρτησα με βασανιστική δυσκολία μια λίστα με τα 20 αγαπημένα μου Soundtracks της δεκαετίας που φεύγει. Το κριτήριο για την επιλογή άλλαξε πολλάκις, πιθανολογώ ότι τα παρακάτω είναι αυτά που έχω ακούσει περισσότερο. Εξαιρούνται τα προφανή κολλήματα (όπως ο Maeda και το Repo!).

20. El Laberinto del Fauno - Javier Navarrate (2006)

(Το ξέχασα στην πρώτη διαλογή, αδικείται εδώ πάνω...)

19. Michel Vaillant - Archive (2003)

(Δυστυχώς περισσότερο album παρά soundtrack.
Τουλάχιστον καλύτερο απ' το Noise και το Lights)

18. Immortel - Goran Vejvoda & Sigur Ros (2004)

(Συγκρατημένο και συγκροτημένο, αντίθετα με την οργιώδη σκηνοθεσία του Bilal)

17. Repo! The Genetic Opera - Darren Smith & Terrance Zdunich (2008)

(I'm a sucker for rock operas)

16. Rabit Proof Fence - Peter Gabriel (2002)

(And I'm a sucker for Peter Gabriel too)

15. Star Wars Episode III: Revenge of the Sith - John Williams (2005)

(Πληρωμένη απάντηση...)

14. God Help the Girl - Stuart Murdoch (2009)

(Τι κι αν δεν βγήκε ακόμα η ταινία; Κοινώς ελπίζω μην μου το κόψεις)

13. Love's Labour's Lost - Patrick Doyle & VA (2000)

(Επίσης ελπίζω να μην μου το κόψεις. Ειδικά αυτό...)

12. Idlewild - Outkast (2006)

(Οι τύποι βγάλανε τα 2 καλύτερα albums της δεκαετίας)

11. 28 Days Later... - John Murphy & VA (2002)

(Το ξέρω ότι είναι χάλια αλλά όλο αυτό το catchiness του
In a Heartbeat με βαράει κατακούτελα...)

10. Birth - Alexandre Desplat (2004)

(Τον έχω ακόμα πρόσφατο. I can't help it.)

9. The Punisher - Carlo Siliotto (2004)

(Η πρώτη φορά που άκουσα Siliotto κι από τότε κόλλησα)

8. Frida - Elliot Goldenthal (2003)

(Προφανής επιλογή. Υποθέτω πως χωρίς κανόνες το
Across the Universe γίνεται προφανέστερη...)

7. Virgin Suicides - Air (2000)

(Απλά και ξάστερα, η καλύτερη δουλειά των Air)

6. The Promise (Wu Ji) - Klaus Badelt (2005)

(Επίσης πληρωμένη απάντηση.
Το χαρακτηριστικότερο ίσως soundtrack των 00's)

5. Air Doll (Kuki Ningyo) - World's End Girlfriend (2009)

(Τα κολλήματα που λέγαμε...)

4. The Saddest Music in the World - Christopher Dedrick (2003)

(Κι αν το πάνω είναι κόλλημα τούτο 'δω είναι αρρώστια)

3. Moulin Rouge! - Craig Armstrong (2001)

(Όχι που δεν θα 'βρισκα τρόπο να βάλω Moulin Rouge!)

2. Brothers Grimm - Dario Marianelli (2005)

(Simply the best)

1. Lead Us Not Into Temptation - David Byrne (2003)

(Tην αγάπη μου την μετράω σε μπαγιόκο κι αυτό εδώ
είναι το πιο ακριβό CD που έχω αγοράσει...)

High Infidelity #1 - No 1 Julien Duvivier

2009-10-12T04:23:00.001+02:00

Ακόμη μια περίπτωση που μία ταινία απ' την εποχή του βωβού ανασκευάζεται σε ομιλούσα. Ο κοσμογυρισμένος Julien Duvivier, το έργο του οποίου πρόσφατα επανεκτιμήθηκε απ' την κριτική (μετά και την αποκατάσταση πολλών "χαμένων" ταινιών του) γύρισε το 1932 τον Κοκκινομάλλη με τον μετέπειτα εκτελεσμένο απ' τους Γερμανούς Robert Lynen σε πολύ νεαρή ηλικία. Πρόκειται για ένα εξαιρετικά μοντέρνο και κομψό φιλμ που συνοψίζει με εντυπωσιακό τρόπο προχωρημένες αντιλήψεις απ' τα κυρίαρχα καλλιτεχνικά ρεύματα της εποχής σε σκηνές ανθολογίας. Αν και το (πιο κλασικό δεν γίνεται) μυθιστόρημα του Jules Renard έχει αποσπασματικό χαρακτήρα, ο Divivier καλλιεργεί σεκάνς τη σεκάνς μια ενιαία αλλά και μοναδικά ανάλαφρη αφήγηση. Μέσα απ' την παραμυθένια αυτοβιογραφία του συγγραφέα το φιλμ τελικά πραγματεύεται την χαμένη αθωότητα σε μια απ' τις πιο σκοτεινές περιόδους της ιστορίας.
Αυτή όμως δεν ήταν η πρώτη μεταφορά του έργου απ' τον Duvivier. To 2007 παρουσιάστηκε η πρώτη πλήρως απεκατεστημένη κόπια του πρώτου Poil de Carotte (που για άλλους κυκλοφόρησε το 1925, κάποιοι το χρονολογούν ένα χρόνο αργότερα ενώ κάποιοι λίγοι υποστηρίζουν πως πρωτοπαρουσιάστηκε το '24). Πρόκειται για ένα υψηλής αισθητικής βουβό φιλμ στο οποίο ο σκηνοθέτης αξιοποιεί πολλές πρώιμες τεχνικές ειδικών εφέ που επιτυγχάνονται με τη χρήση της κάμερας. Η αφήγηση είναι πανομοιότυπη μ' αυτή του remake αν κι εδώ το βάρος (λόγω στυλιζαρίσματος στις ερμηνείες) πέφτει στις λεπτές ισορροπίες και τα μυστικά μεταξύ των χαρακτήρων.
Αν αναλογιστούμε το τεράστιο (τεχνολογικό κυρίως) χάσμα που υπάρχει μεταξύ των δύο ταινιών, μπορούμε να πούμε πως η καθεμία χαρακτηρίζει άψογα το σινεμά της εποχής της, τον βωβό και τον ευρωπαϊκό κινηματογράφο του μεσοπολέμου. Αμφότερες αποτελούν ανεκτίμητους θησαυρούς του παγκόσμιου σινεμά, γι' αυτό εύλογα η κορυφή της λίστας ανήκει στον Duvivier.

Για να δείτε ολόκληρη τη λίστα όπως δημοσιεύτηκε στο Cinemart.gr κάντε κλικ -εδώ-

High Infidelity #1 - No 2 Alfred Hitchcock

2009-10-12T04:20:00.002+02:00

Τα δύο The Man Who Knew Too Much (1934 και 1956) του Alfred Hitchcock αποτελούν μάλλον την πιο διάσημη περίπτωση ταινίας που ξαναγυρίστηκε από τον ίδιο σκηνοθέτη. Το πρώτο αποτελεί την κορωνίδα της βρετανικής περιόδου του Hitchcock μαζί με τα 39 Σκαλοπάτια. Το πιο ανάλαφρο και κοσμοπολίτικο remake είναι μια απ' τις πιο επιτυχημένες εμπορικά απόπειρες του Hitch στο Hollywood, κυρίως χάρη στο βραβευμένο με Oscar τραγουδιού Que Sera Sera. Περιέχει επίσης όλα εκείνα τα στοιχεία και τις εμμονές του "μετρ" που μάθαμε να αγαπάμε, πράγμα που δεν συμβαίνει με το original. O ίδιος o Hitchcock είχε δηλώσει πως θεωρεί το δεύτερο φιλμ κατά πολύ ανώτερο.

Για να δείτε ολόκληρη τη λίστα όπως δημοσιεύτηκε στο Cinemart.gr κάντε κλικ -εδώ-

High Infidelity #1 - No 3 Yasujiro Ozu

2009-10-12T04:17:00.003+02:00

Η έλευση και η καθιέρωση του χρώματος την δεκαετία του '50 έλυσε τα χέρια στους Ασιάτες δημιουργούς. Η παιδεία των περισσοτέρων απ' αυτούς βασίζεται στα εικαστικά και τις καλές τέχνες. Αν και ο κατά βάση αυτοδίδακτος Ozu ήταν ίσως ο μόνος απ' τους μεγάλους Ιάπωνες κλασικούς που είχε αμιγώς κινηματογραφική παιδεία, το έργο του είναι πλημμυρισμένο από αναφορές στην παραδοσιακή τέχνη της πατρίδας του. Έτσι το χρώμα έπαιζε πρωτεύοντα ρόλο στην σύνθεση και την ιδιοσυγκρασία του κάθε του κάδρου, πράγμα που ισχύει και για τους περισσότερους σύγχρονος συμπατριώτες του κινηματογραφιστές. Θα έλεγε κανείς πως τόσο ο Kurosawa με τα σεξπηρικά του έπη όσο κι ο Mizoguchi στις τελευταίες τους ταινίες αναδημιούργησαν πιστά κομμάτια απ' το κινηματογραφικό τους παρελθόν. Αδιαμφισβήτητα όμως αυτός που διέγραψε τους περισσότερους κύκλους στην καριέρα του ήταν ο Ozu. Η μοναδική ωστόσο δουλειά του που ήταν επίσημο remake παλιότερης του ταινίας ήταν το Ugikusa του 1959 (πιθανώς το αριστούργημα του μαζί με το Tokyo Monogatari), μια πολύ καλύτερη εκδοχή του βωβού και ασπρόμαυρου Ukikusa Monogatari που γυρίστηκε το 1934. Ο σκηνοθέτης επεμβαίνει στο έργο του σαν ιμπρεσσιονιστής ζωγράφος: στον καμβά του Ozu ο ήχος και το χρώμα περισσότερο μπερδεύουν παρά αναδεικνύουν τα πάθη και το συναίσθημα των ηρώων.
Πέραν του Ugikusa ο Ozu παρουσίασε λίγο πριν το θάνατό του καινούργιες εκδοχές για το Otona no miru ehon - Umarete wa mita keredo του 1932 (τίτλος του ανεπίσημου remake Ohayo, γνωστό στη Δύση ως Good Morning) και το Banshun του 1949 (που αλλάζει εποχή και γίνεται το Akibiyori του 1960).

Για να δείτε ολόκληρη τη λίστα όπως δημοσιεύτηκε στο Cinemart.gr κάντε κλικ -εδώ-

High Infidelity #1 - No 4 William Wyler

2009-10-12T04:14:00.002+02:00

Αντίθετα με τον Hawks, ο σύγχρονός του Wyler δεν είχε θέματα ούτε οικονομικά ούτε είδους, αλλά ούτε και χρώματος ή ήχου όπως οι περισσότεροι της λίστας. Το 1936 μετέφερε στο πανί το επιτυχημένο θεατρικό της Lillian Hellman The Children's Hour αλλάζοντας τον τίτλο σε These Three. Η άτεγκτη λογοκρισία της εποχής όμως κατέστησε απαγορευτικό έστω και να υπαινιχθεί στην οθόνη την λεσβιακή σχέση μεταξύ της Martha και της Karen, δύο φιλενάδων που μετατρέπουν μια φάρμα σε σχολείο θηλέων. Αναγκαστικά έδωσε παραπάνω "αρμοδιότητες" στον χαρακτήρα του Dr. Joe Cardin κι αντικατέστησε το ομοφυλοφιλικό περιεχόμενο στην κορυφή της προβληματικής της ταινίας με ένα άνοστο ερωτικό τρίγωνο. Το 1961, όταν τα ήθη είχαν πλέον μαλακώσει, ο σκηνοθέτης επέστρεψε στο θεατρικό της Hellman διατηρώντας αυτή τη φορά τόσο τον τίτλο όσο και τη βασική θεματική. Η Audrey Hepburn και η Shirley MacLaine ήταν ένα απ' τα πρώτα θηλυκά κι ανοιχτά ομοφυλόφιλα ζευγάρια της μεγάλης οθόνης, ωστόσο η ματιά του Wyler πάνω στο θέμα παρέμεινε συντηρητική.

Για να δείτε ολόκληρη τη λίστα όπως δημοσιεύτηκε στο Cinemart.gr κάντε κλικ -εδώ-

High Infidelity #1 - No 5 Howard Hawks

2009-10-12T04:11:00.002+02:00

Ορίστε και μια περίπτωση μεγάλου δημιουργού που στο remake τα έκανε μούσκεμα. Το Α Song is Born (1948), η technicolor musical εκδοχή του Ball of Fire, βλέπεται (ή καλύτερα ακούγεται) αποκλειστικά και μόνο λόγω του soundtrack που περιέχει κομμάτια των Benny Goodman και Buck Washington παιγμένα από μουσικούς όπως ο Louis Armstrong, o Charlie Barnet κι o Tommy Dorsey. Αντίθετα η πρωτότυπη ταινία του 1941 είναι μια υποδειγματική κωμωδία γραμμένη απ' το almighty δίδυμο των Charlie Bracket και Billy Wilder, που ευλογείται απ' την σπαρταριστή ερμηνεία της Barbara Stanwyck. Άλλωστε ο ίδιος ο Hawks δήλωσε αργότερα πως προτιμά το Ball of Fire και πως έκανε το A Song is Born μόνο και μόνο επειδή o Samuel Goldwyn του προσέφερε ένα γελοιωδώς μεγάλο ποσό.

Για να δείτε ολόκληρη τη λίστα όπως δημοσιεύτηκε στο Cinemart.gr κάντε κλικ -εδώ-

High Infidelity #1 - No 6 Todd Browning

2009-10-12T04:08:00.002+02:00

Οι συνεργασίες του Browning με τον Lon Chaney ανέδειξαν ένα απ' τα πιο επιτυχημένα ζευγάρια σκηνοθέτη-ηθοποιού, όχι μόνο της εποχής του βωβού αλλά κι ολόκληρης της ιστορίας του κινηματογράφου. Μετά το θάνατο του Chaney, ο Browning παρουσίασε remakes σε δύο απ' τις ταινίες που έκαναν μαζί. Η αρχή έγινε με το γκανγκστερικό Outside the Law του 1930, σαφώς υποδεέστερο της ομότιτλης ταινίας του 1920. Ακολούθησε το Mark of the Vampire του 1935, μια παραλλαγή του Δράκουλα με τον Bela Lugosi σε ρόλο βρικόλακα και τον Lionel Barrymore να υποδύεται ένα χαρακτήρα ανάλογο του Van Helsing. Αυτή τη φορά η διασκευή είναι αντάξια του πρωτότυπου που γυρίστηκε το 1927 με τίτλο London After Midnight και προσέφερε στον αρχετυπικά τρομακτικό Chaney τον μοναδικό βαμπιρικό ρόλο της καριέρας του.

Για να δείτε ολόκληρη τη λίστα όπως δημοσιεύτηκε στο Cinemart.gr κάντε κλικ -εδώ-

High Infidelity #1 - No 7 Michael Mann

2009-10-12T04:04:00.003+02:00

Το 1989 ο Michael Mann, ήδη σημείο αναφοράς για κάθε σκηνοθέτη αστυνομικής σειράς, γυρίζει για λογαριασμό του NBC μια τηλεταινία με τίτλο L.A. Takedown (αρχικός τίτλος Crimewave, άλλαξε για να αποφευχθεί η σύγχιση με την ταινία του Sam Raimi). Μόνος λόγος να θυμόμαστε αυτή την μάλλον ασήμαντη παραγωγή, είναι ότι αποτέλεσε την πρώτη ύλη για την αριστουργηματική Ένταση του 1995, μια απ' τις σημαντικότερες αστυνομικές ταινίες που έγιναν ποτέ.

Για να δείτε ολόκληρη τη λίστα όπως δημοσιεύτηκε στο Cinemart.gr κάντε κλικ -εδώ-

High Infidelity #1 - No 8 Raoul Walsh

2009-10-12T04:00:00.005+02:00

Το 1949 o Raoul Walsh αποφασίζει να γυρίσει για δεύτερη φορά το High Sierra του William R. Burnett. Στo Colorado Territory, όπως ονομάστηκε το remake, τα film-noir στοιχεία έχουν υποχωρήσει για να μην πούμε εξαλειφθεί και το αποτέλεσμα φέρνει περισσότερο στα καθαρόαιμα western του Ford. Ωστόσο πάλι ο Walsh προσεγγίζει τον κεντρικό ήρωα με ψυχαναλυτική διάθεση. Όσο για το High Sierra του 1941, πρόκειται μάλλον για την καλύτερη ταινία του σκηνοθέτη ένα σπάνιο κράμα western και film-noir που άνοιξε νέους δρόμους για τα δύο genres. Για την ιστορία, αναφέρουμε και μια τρίτη, σφόδρα αδικημένη, εκδοχή του μυθιστορήματος του Burnett, το εκπληκτικό I Died a Thousand Times που γύρισε ο Stuart Heisler στα 1955.

Για να δείτε ολόκληρη τη λίστα όπως δημοσιεύτηκε στο Cinemart.gr κάντε κλικ -εδώ-

High Infidelity #1 - No 9 Frank Capra

2009-10-12T03:57:00.001+02:00

Όχι ότι ο Frank Capra πήγαινε πίσω. Ο πρώτος blockbusterάς της ιστορίας παρουσίασε στην πορεία δύο remakes ταινιών που έκανε στα 30's. Η Bette Davis, το χρώμα και το σινεμασκόπ του Pocketful of Miracles (1961 - το κύκνειο άσμα του σκηνοθέτη) δικαιολογούν την αναβάθμιση στο Lady for a Day του 1934 (η πρώτη του υποψηφιότητα για Oscar). To Broadway Bill απ' την άλλη παρέμεινε ασπρόμαυρο και εξίσου άνοστο στην δεύτερη βερσιόν του. Το Riding High για το οποίο ο λόγος είναι μια απ' τις πιο ανέμπνευστες στιγμές στην καριέρα του σκηνοθέτη.

Για να δείτε ολόκληρη τη λίστα όπως δημοσιεύτηκε στο Cinemart.gr κάντε κλικ -εδώ-

High Infidelity #1 - No 10 Cecil B. DeMille

2009-10-12T03:53:00.003+02:00

Θα μπορούσε να είναι ένα άρθρο μόνος του. Πιονέρος του παγκόσμιου σινεμά, πρωτεργάτης και στα remakes. Πιο διάσημη ανασκευή του το Ten Commandments του 1956 που προσθέτει ήχο, χρώμα και περίπου εκατό λεπτά στο πρωτότυπο θρησκευτικό έπος του 1923, παραθέτοντας περίπου τη μισή απ' την αφήγηση του original! Ο De Mille όμως είχε ήδη προλάβει να κάνει τρεις φορές το The Squaw Man (1914, 1918 και 1931) και δύο το The Golden Chance (τη δεύτερη ως The Forbidden Fruit).

Για να δείτε ολόκληρη τη λίστα όπως δημοσιεύτηκε στο Cinemart.gr κάντε κλικ -εδώ-

High Infidelity #1 - No 11 Michael Haneke

2009-10-10T04:08:00.002+02:00

Το πιο γνωστό και πρόσφατο παράδειγμα δημιουργού που επανέλαβε ταινία του. Ο λόγος φυσικά για το σημαντικότερο shock film των 90's, το Funny Games. Μόνο που στην συγκεκριμένη περίπτωση ο Haneke το παράκανε παρουσιάζοντας εν έτει 2008 ένα αμερικάνικο shot-to-shot remake της αυστριακής ταινίας του 1997. Η δικαιολογία που άπαντες έσπευσαν να αποδώσουν στο δημιουργό (αλλά ο ίδιος ποτέ δεν ξεστόμισε) είναι πως τα Παράξενα Παιχνίδια βρήκαν επιτέλους το κοινό τους. Όχι το κοινό που θα τα εκτιμήσει παραπάνω, αλλά το κοινό που θα ενοχλήσουν περισσότερο.